Share on Facebook

Korzystając z bycia chwilowo słomianym wdowcem bladym świtem udalem się na cyklicznego Fotodeja. Tym razem odbywał sie na lotnisku, fajnie choć zmęczenie organizmu po nocy mało przespanej było znaczne. Na dodatek telepanie się godzinke w autobusie nie napawalo optytmizmem. Dobrze ze w telefonie można było poczytac kolejny rozdział Gry o tron. Zimno, ciemno i śpiąco, przynajmniej na początku. I jeszcze ta zmiana godziny.

Share on Facebook

Jeszcze nie tak dawano bo dwa miesiace temu w Arturowku skutym lodem bylo pusto. Wiosenko wiosenko.

Share on Facebook

Share on Facebook

A tak w obiektywie Adki wygladało to miejsce

W zeszłą niedziele postanowiliśmy odwiedzić te nekropolie w Lodzi. Zresztą złożyło się na to kilka spraw. Zona mogła przetestować w końcu swoj nowy aparat, pogoda była pięknie wiosenna, przy okazji mial się tutaj odbyć plener AKF, no  i w pierwszą niedziele jest wstęp wolny.
Szczerze mówiać lubie te pore na cmentarzu, nie jest jeszcze on do konca zarośnięty zielenią, pięknie kontrasuje błekit nieba z uschnietą żółcią traw. Ludzi też jest mniej, można spokojnie skupić się na pochłanianiu tego miejsca. Oczywiście na całościa góruje Mauzoleum Izraela Poznańskiego ale nie ono było tak na prawdę naszym celem. Wszyscy którzy odwiedzają cmentarz robią tam zdjęcia, fakt monumentalnie piękne ale mnie ciągnęło do tych zapomnianych w gąszczu macew.

Chodząc po cmentarzu nie ma się wrażenia że jest on tak ogromny, pochowano tutaj ponad 230 000 zmarłych ale jedyne co daje się zauważyć to przygnębiający widok przewróconych macew, pozarastanych kamieni, ścieżek które często biegną po grobach nie oznaczonych. Ogromne wrażenie po sobie pozostawia także tak zwane pole gettowe. Nagle z zarośniętego cmentarza wychodzimy pole bez drzew tylko ze tysiącami jednakowych bezimiennych grobów i tabliczek które w świetle słońca skrzą się światłem.

A wszystko zaczęło się tutaj od wykupienia właśnie przez Poznańskiego terenu pono nowy cmentarz, stary obecnie nie istniejący także znajdował się na Bałutach, od Juliusza Hainzla. Postaci zasłużonej dla miasta. Min. To w jego pałacu na piotrkowskiej 104 znajduje się obecnie Urząd Miasta Lodzi. Szkoda że inny pałac w parku Mickiewicza nie przetrwał wojny. Znajdował się w nim sztab Armii Lodz, zbombardowany przez Niemców nie odbudowany później. wprawne oko zauważy wyrwę po kompleksie wśród zieleni parkowej. Szkoda.
Nowy Cmentarz przy ul. Brackiej zastąpił stary przy ul. Wesołej. 5 sierpnia 1892 r. władze gubernialne wyraziły zgodę na lokalizację nowego cmentarza, którą zatwierdził 4 września 1892 r. Generał-Gubernator. 10 listopada 1892 r. Dozór Bóżniczy zawiadomił Prezydenta Miasta, że zamknięto stary cmentarz i otworzono nowy przy ul. Brackiej. W kwietniu 1898 r. nastąpiło otwarcie największego w Polsce Domu Przedpogrzebowego (powierzchnia zabudowy 850 m²) wzniesionego według projektu Adolfa Zeligsona, z inicjatywy Miny Konstadt – wdowy po Hermanie – która podarowała na ten cel 18 tys. rubli.



Jednym z wymownych znaków wojny sa wykopane wzdłuż muru cmentarnego olbrzymie doły. Nie ma informacji dla odwiedzających cmentarz skąd i dlaczego powstały a szkoda. Doły są naocznymi świadkami zagłady getta w Litzmanstadt. Byly przygotowane dla tych ostatnich Zydów ktorzy sprzątali teren zlikwidowanego getta w 1944. Na szczeście nie zdążono planu wprowadzić w życie.

Share on Facebook

Dwie stylistki zawitały do rodzimej Manufaktury, nie mogliśmy z żoną przepuścić takiej gratki. W sumie fajnie ale wszystko było jakoś tak zorganizowane bez jaja.

Share on Facebook

Na chwilkę zrobię przerwę we wspomnieniach z Kenii, a jest ku temu okazja. W końcu wyszło ładne słońce można wyjść na spacer z aparatem, przewietrzyć się w plenerze. Wiosna pełną gębą.
Ponieważ żona dołączyła do grona osób ześwirowanych na punkcie fotografii zakupując pierwszą w życiu lustrzankę okazje do ćwiczenia się w strzelaniu fotek będą teraz coraz częstsze.
Celem weekendowej wyprawy była Manufaktura choć nie sama w sobie co jej okolice. Sama Manufaktura jak wiadomo jest śliczna, pełna odrestaurowanych obiektów pofabrycznych,  jest tu czterogwiazdkowy Hotel Andels który jest obsypywany nagrodami, jest super nowoczesne kino 3D itd itd. Jednak jak to w Lodzi bywa najczęściej wystarczy odwrócić jest na druga stronę ulicy by ujrzeć zupełnie inny świat. Nie trzeba było specjalnie daleko chodzić dosłownie obeszliśmy Manufakturę ulicami które biegną do okol niej.




Całość powiedzmy tego skróconego reportażu miała być czarno / biała ale jak zwykle no nie dało się kolor potęgą jest i basta.

Share on Facebook

Księży Młyn piękny zakątek miasta, w którym czas zatrzymał się jakieś sto lat temu. To z jednej strony stanowi o atrakcyjności tego miejsca a drugiej strony jest tego miejsca przekleństwem. Bo tak na prawdę po za zapaleńcami fotografii, historii miasta to nikt tu nie zagląda. Teraz przypomniano sobie o tym miejscu w związku z aspiracja miasta jako Europejskiej Stolicy Kultury. Postanowiono że trzeba mieszkańcom przybliżyć to miejsce a najlepiej stworzyć artystyczną enklawę. Padł pomysł ze sprowadzą się tu artyści, powstaną kawiarnie, galerie pracownie sztuki tej użytkowej i tej trochę mniej, będą wystawy i wernisaże. Tylko co potem bez tłumow odwiedzających i zasilajacych kasę artystów to zamkniete od reszty miasta miejsce będzie zamierać, kawiarnie zamienia sie w pijlanie piwa galerie w suszarnie a pracownie w komórki.  W jakiś sposob trzeba połączyc w logiczny ciag myślowy i przede wszystkim komunikacyjny Manufakturę, Piotrkowską, Nowe Centrum Lodzi z rynkiem Kobro i Księży Młyn. Ale na początek może trzeba podciągnąć centralne ogrzewanie bo jakoś nie wyobrażam sobie artystów biegających z wiadrami pełnymi węgla.

Generalnie ja nie jestem przeciwny takiemu rozwiązaniu wiele miast europejskich ma takie enklawy artystyczne, tylko czy otiwerajac Księży Młyn na komercje bo tak to trzeba nazwać nie zatraci się to co ma najpięknieszjego czyli ciszę, spokój i ten zatrzymany w miejscu czas.

Share on Facebook

Share on Facebook

Share on Facebook