Jedziemy w stronę Algierii, plan by udać się w kierunku Libii jednak pokrzyżowały wydarzenia na granicy. Im dalej zapuszczamy się w pustynie tym coraz spokojniej i wolniej biegnie życie.
Piłem chyba najlepszą kawę, w jakiejś przydrożnej kawiarni, cena 1DT warto było, choć starszy pan podający ją ni w ząb nie znal angielskiego. Dzieciaki biegały do okola i krzyczały bonjour do upadłego. A nasz kelner wrócił do zajęcia które mu przerwaliśmy czyli wpatrywania się w bliżej nie określony punkt na horyzoncie z zachodzącym słońcem. Wpatrywaliśmy się i my. Mijał kolejny dzień

Share on Facebook

Chebika, piaski pustyni i Nefta

Share on Facebook

Drogą 98 na południe

Share on Facebook

Kairouan

Share on Facebook

Mahdia v.2

Share on Facebook

Mahdia

Share on Facebook

Sousse v.1

Share on Facebook

Monastir v.1

Share on Facebook

Tunezja wita nas nietypowo, mgliście ze słońcem ledwie przebijającym się przez mleczne niebo. Wiatr i atmosfera po wojnie jądrowej tak można w skrócie napisać. Scenografia jakby żywcem wyjęta z filmu SF typu „ostatnia misja Mars III”



Opuszczone plaże które jeszcze nie tak dawno tętniły życiem robią piorunujące wrażenie, miejmy nadzieje ze turyści faktycznie zaczną zaraz odważniej się tutaj zapuszczać inaczej atmosfera po jądrowa tylko może się pogłębić. Choc jeśli maja przyjeżdżać z Polski tacy jak do tej pory spotkałem to może i dobrze ze ich tak mało.


Jutro pociągiem jedziemy do Monastiru, ostatnie spotkanie z tamtejsza Medyna wywołało we mnie traumę. Zobaczymy czy coś przez te lata się zmieniło i ze mną i z nią. Marzy mi się nocleg w hotelu na medynie Sousse.

Share on Facebook

Wiem że jeszcze nie skończyłem pisać relacji z ostatniej podróży do Kenii ale nadarzyła się niebywała okazja wyjazdu do Tunezji. Nie było co czekać, szybkie pakowanie i w drogę. Co prawda jeszcze dzień przed zmieniono nam linie oraz godzinę wylotu przez co w zasadzie straciliśmy cały dzień ale kto by się tym przejmował mając w perspektywie dwa tygodnie w innym świecie. Lecieliśmy na stare śmieci czyli do miejsca w którym byliśmy sześć lat temu to dodawało jeszcze większy smaczek. Na ile tamto miejsce się zmieniło, jak zostało w naszej pamięci. Bądź co bądź wtedy była to nasza pierwsza podróź na czarny ląd, i wszystko było nowe..

Na Okęcie docieramy trzy godziny przed odprawą, i tutaj nowa niespodzianka mamy międzylądowanie. Czyli jak dla mnie dwa razy więcej startów a tych najbardziej nie lubię podczas całego lotu. Zresztą cały plan lotu wymyślono chyba na biegu. Okazuje się ze w Katowicach nie tyle bierzemy nowych na pokład co wysadzamy ludzi wracających z Tunezji. To nie można było od razu tam lądować ?

Lądujemy wieczorem, na lotnisku niespodzianka witają nas flagami, poczęstunkiem jest pizza ciastka kawa cola. Znając już trochę mentalność arabów spodziewam się za chwile po uprzejmościach zacznie się wyciągnie bakszyszu za ten poczęstunek. I tutaj następuję pierwsze zaskoczenie. To na prawdę było gratis. Do Tunezji obecnie przyjeżdza bardzo mało turystów więc każdy witany jest niczym bohater na lotnisku. Dwie godziny czasu czyli tyle ile lot zajmuje wszystkim moim rodakom dotarcie do autokaru. Docieramy na miejsce po północy, jest spokój cisza aż nie naturalna jak na te porę w hotelu który tętnił parę lat temu życiem. Ciepło i ten swoisty zapach czarnego lądu. Jutro będziemy się przekonywać jak zmienił się ten kraj po rewolucji.

Share on Facebook